Monte Carlo - Monaco

Księstwo Monako raz w roku ściąga najbogatszych ludzi świata w jedno miejsce. Grand Prix Monako odbywa się wtedy na ulicach tego luksusowego państwa-miasta i należy do najbardziej tradycyjnych wyścigów w kalendarzu.

Tor wije się wąskimi ulicami począwszy od zakrętu St. Devote, w górę ku Casino, aby następnie gwałtownie zacząć opadać w kierunku Mirabeau i serpentynie Loews. Kolejnym charakterystycznym miejscem jest Tunel, w którym bolidy osiągają prędkości rzędu 300 km/h! Jest to jeden z tych torów, na którym wyprzedzanie jest praktycznie niemożliwe. Najdogodniejszym miejscem do tego jest szykana znajdująca się kilkaset metrów za Tunelem, jednak aby zdecydować się na manewr potrzeba ogromnej pewności siebie i odwagi.

Za szykaną rozpoczyna się część portowa toru składająca się z ultra szybkiego lewego zakrętu Tabac pokonywanego na trzecim biegu z prędkością około 170 km/h - w 2005 roku Ralf Schumacher pokazał jak nie należy go przejeżdżać, kompletnie demolując swoją Toyotę, co doprowadziło do zatrzymania treningu.

Kolejna jest szykana Piscine brana na pełnym gazie z prędkością około 220 km/h, za którą znajduje się kolejna dużo wolniejsza. Kolejnym zakrętem jest bardzo wolny La Rascasse i Anthony Noghes, który wyprowadza kierowców na linię Start-Meta.

Pierwszy wyścig na ulicach księstwa Monaco odbył się już w 1929 roku, jednak pierwsza impreza należąca do kalendarza Formuły 1 odbyła się w 1950 roku i została wygrana przez legendarnego Juana Manuela Fangio.

Wyścig w 1956 roku został wygrany przez Sterlinga Mossa, który rok później uległ wypadkowi na szykanie za Tunelem czym podarował zwycięstwo Fangio. Moss był jednym z najsilniejszych kierowców w tamtych czasach i jedno z jego najznamienitszych zwycięstw miało miejsce w 1961 roku, kiedy powstrzymał wściekle atakujące bolidy Ferrari.

Rok 1970 to pamiętna walka starego mistrza Jacka Brabhama z nowym Jochenem Rindtem. Austriak tak zaciekle gonił Australijczyka, że ten popełnił błąd i wypadł na ostatnim okrążeniu na wirażu Rascasse.

Kolejnym epokowym wydarzeniem jest zapewne rok 1982 i wygrana Riccardo Patrese. Nic nie byłoby w tym dziwnego, jeśli nie dodamy, że na ostatnim okrążeniu prowadzenie przechodziło w ręce aż pięciu kierowców.

Rok 1987 to początek wielkiej ery Ayrtona Senny, który wygrał 6 wyścigów w ciągu następnych 7 lat.

Wyścig w 1994 roku był pierwszym wyścigiem po tragicznej śmierci Ayrtona Senny i początek nowej dominacji, tym razem Michaela Schumachera. Tryumfy w latach 1994,1995, 1997,1999,2001 dają mu status wicekróla Monte Carlo.

Sensacyjnym zwycięzcą Grand Prix Monaco w 1996 roku został Olivier Panisa (Ligier). Wyścig rozgrywano w ekstremalnych warunkach pogodowych ukończyło tylko siedmiu kierowców!

Mika Hakkinnen triumfował w 1998 roku. W 2000 roku na najwyższym stopniu podium stanął David Coulthard, który miał mniej szczęścia rok później, gdy tuż przed startem zgasł mu silnik przez co musiał startować z samego końca stawki. Wyścig ten pokazał jak ciężko jest wyprzedzać w Monaco - Szkot przez większość wyścigu był blokowany przez Enrique Bernoldiego z ekipy Arrows mimo, że był 3 sekundy szybszy. W 2002 ponownie tryumfował Coulthard.

W 2003 roku miał miejsce niewątpliwie jeden z najbardziej zaciętych wyścigów w historii. Po niesamowitej walce triumfował Juan Pablo Montoya w Willamsie, który minął metę 0.6s przed Kimim Raikkonenem i 1.7s przed Michaelem Schumacherem!

W 2004 roku swoje pierwsze zwycięstwo w Monaco odniósł Jarno Trulli, finiszując tylko 0.4s przed Jensonem Buttonem w Hondzie. Przez większą część wyścigu prowadził Michael Schumacher, jednak podczas okresu neutralizacji jadąc za samochodem bezpieczeństwa został wyeliminowany przez Kolumbijczyka Montoyę. W roku następnym Kimi Raikkonen ukończył wyścig jako pierwszy przed dwoma kierowcami Williamsa - Nickiem Heidfeldem i Markiem Webberem.

W 2006 wydawało się, że Michael Schumacher nie da szans rywalom, jednak po incydencie w kwalifikacjach, gdy "zaparkował" wóz przed restauracją La Rascasse został zdyskwalifikowany i musiał startować z ostatniej pozycji. Niemiec oddał na złotej tacy zwycięstwo i ważne punkty głównemu rywalowi - Fernando Alonso, jednak sam w wyścigu zrehabilitował się i w iście mistrzowskim stylu z 22 miejsca wspiął się na doskonałe piąte.

Rok 2007 to jeden z najnudniejszych wyścigów w historii. Wszystkie zespoły liczyły na częste zmiany sytuacji na torze i okresy „safety-car” tymczasem rywalizacja okazała się typową „procesją”. Tryumfowały McLareny: Alonso przed Hamiltonem, a trzeci był Massa na Ferrari.

Nudę wynagrodził zapewne wyścig w 2008 r. Na ulicach znów pojawił się deszcz. Po natchnionej, lecz trochę szczęśliwej jeździe (tylko uszkodzenie opony w kontakcie z barierą) wygrał Hamilton. Dla wielu fachowców najlepszych kierowcą był jednak Kubica, który jako jedyny w stawce nie popełnił najmniejszego błędu. Ostatecznie zajął drugie miejsce przed Massą. Pamiętać będziemy także łzy Adriana Sutila, którego szanse na jedyne punkty w sezonie zniweczył lądujący na jego tylnym skrzydle Kimi Raikkonen.

Historia toru Monaco jest zdecydowanie zbyt barwna i obszerna, aby opisać każdy z wyścigów choćby nawet w kilku krótkich zdaniach. Jest to jeden z niewielu torów gdzie główną role nie gra bolid, a kierowca i jego umiejętności. Dowód: Ferrari nie wygrało tam już od 8 lat.

Monaco
Data najbliższego wyścigu	24.05.2009
Rok budowy:	1929
Data pierwszego wyścigu	21.05.1950
Ilość wyścigów F1	56
Ilość miejsc dla widzów	120 000
Długość toru	3.340 km
Ilość okrążeń wyścigu	78 (260.520 km)
Ilość zakrętów	16 (6 lewych, 10 prawych)
Prędkość maksymalna (2007)	289,2 km/h
Najlepsze okrążenie w kwalifikacjach	1’13”962 F.Alonso, 2006, Renault
Rekord toru	1’14”439 M.Schumacher, 2004, Ferrari
Czas Pole Position w 2008 roku	1’15”787 F.Massa, Ferrari